11 hours ago, milfisland said:

Baba arhikomunista koja je zborila kako je bila spremna da za revoluciju u oganj bači rođenu đecu

Da, to je bas prebolesno. Pa cak i da je lagala iz oportunizma preko 90%, opet je bolesno da je ovo bio format izjavljivanja lojalnosti i kao neka pozitivna izjava. a sve im je bilo ovakvo od te retorike, jadno nesrecno i bolesno.

11 hours ago, milfisland said:

je do kraja života patološki mrzila Đilasa i govorila kako je zlikovac veći od Pavla Đurišića i da je zločinima nagrdio partizane više no bilo koja vojska.

Naredjenja za "leva skretanja" je ipak izdavao i fajntjunirao i na kraju stop svirao Tito.

Eto da pretpostavim, njega je medjutim voljela ka oci rodjene ili vec tako nesto.

Kao sto sam vec rekla, posto je Djilas zglajznuo, ispalo je da je maltene WWII komandovao Djilas a ne Tito, sve je stone valja pripisano iskljucivo njemu sto je onako providno ko voda ali ne smeta minionima da ponavljaju.

Isto su sa nesrecnim Gorkicem godinama preterivali, joj zbog Gorkica ovo sjebo ono sjebo i tako godinama dok im Tito na jednom od sastanaka pred sam rat nije rekao ok, to je bilo davno, necemo vise njega da potezemo. Znaci bukvalno ni on car vise nije mogao da ih slusa minione.

11 hours ago, milfisland said:

Možeš li tako nešto zamislit danas?

Ne, danas u Srbiji niko politicki neodgovarajuceg porekla ne moze da studira. Ili kod Kralja nekad, nije davao Bosnjacima, nemackoj manjini i komunistima da studiraju. Rekla bih dal se zezas ali znam da se ne zezas.

6 hours ago, Roger Sanchez said:

Poznato i po tome što je s time počela izvršna faza atentata u skupštini

Agrarna reforma, seljačka sloboda i jugoslovenski prelom: od Srbije 19. veka do Hrvatske, Slovenije i Kraljevine SHS

Agrarna reforma posle Prvog svetskog rata bila je jedan od najvećih društvenih prevrata u novostvorenoj Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Ona nije bila samo tehničko pitanje raspodele zemlje, nego duboka promena društvenog poretka. U pitanju je bio sudar dva sveta: starog sveta feudalnih, polufeudalnih, crkvenih, plemićkih, begovskih i veleposedničkih odnosa, i novog sveta u kome je seljak trebalo da postane slobodan čovek, domaćin i vlasnik zemlje koju obrađuje.

Najkraća formula reforme bila je: zemlja onome ko je obrađuje. U političkom i socijalnom smislu, to je značilo da zemlja više ne treba da bude osnova staleške privilegije, aristokratske moći, crkvenog poseda ili imperijalnog nasleđa, nego temelj slobode seljačke porodice. Kraljevina SHS je nasledila vrlo različite agrarne režime: osmansko čifčijsko i begovsko nasleđe u Bosni i Hercegovini, Makedoniji, Kosovu i Sandžaku; habzburško-ugarske veleposede u Slavoniji, Hrvatskoj, Vojvodini i Sloveniji; kolonatske i polufeudalne odnose u Dalmaciji i Hrvatskom primorju; i već formirani sitni seljački posed u Srbiji.

Zato je Srbija bila poseban slučaj. Ona je ključnu agrarnu revoluciju prošla ranije, tokom 19. veka, kroz oslobođenje od osmanskog spahijskog poretka. U Beogradskom pašaluku spahije nisu bile klasični privatni vlasnici zemlje, ali su imale pravo na prihode od zemlje koju je obrađivala raja. Hatišerifima iz 1830. i 1833. godine taj sistem je razbijen: vojnički spahijski posedi su ukinuti, stvoreni su uslovi za privatnu zemljišnu svojinu, a seljaci su postali vlasnici zemlje koju obrađuju. Time je u Srbiji osnovni feudalni agrarni odnos bio ukinut mnogo pre stvaranja Jugoslavije. Srbija je već pre 1918. bila zemlja dominantnog sitnog seljačkog poseda, bez onakvih crkveno-plemićkih i aristokratskih veleposeda kakvi su postojali u hrvatskim, slovenačkim, ugarskim i bosanskohercegovačkim krajevima.

To, naravno, ne znači da je srpsko selo bilo bogato ili socijalno rešeno. Naprotiv, krajem 19. i početkom 20. veka u Srbiji se javljaju usitnjavanje poseda, zaduživanje, siromaštvo i agrarna prenaseljenost. Ali osnovni istorijski prelom — pretvaranje zavisnog seljaka u vlasnika zemlje — u Srbiji se dogodio ranije nego u mnogim krajevima koji su 1918. ušli u novu jugoslovensku državu sa nerešenim feudalnim, polufeudalnim, kolonatskim, crkvenim i veleposedničkim odnosima.

U hrvatskim i slovenačkim zemljama prvi veliki pravni prelom dogodio se 1848. godine, ukidanjem kmetstva. Hrvatski i slovenački seljak, dakle, nije prvi put postao vlasnik tek agrarnom reformom Kraljevine SHS. U habzburškom prostoru 1848. označila je kraj klasičnog kmetstva i prelaz ka modernom seljačkom vlasništvu. Ali to nije značilo da je agrarno pitanje bilo rešeno. Veliki posedi su ostali. Ostali su crkveni i plemićki kompleksi zemlje, zakupnički odnosi, zavisnost, kolonat, dužničko opterećenje i glad za zemljom. Zato je reforma posle 1918. bila drugi veliki talas: ne prvo stvaranje seljačkog vlasništva, nego njegovo širenje, učvršćivanje i dovršavanje tamo gde su ostaci starog poretka još bili snažni.

U hrvatskim krajevima reforma je imala više dimenzija. U Slavoniji i severozapadnoj Hrvatskoj ona je udarila na plemićke i crkvene veleposede. U Dalmaciji i Hrvatskom primorju glavno pitanje bili su kolonatski i drugi polufeudalni odnosi. Tamo težak često nije bio potpuno slobodan vlasnik zemlje koju obrađuje, nego zavisan obrađivač u odnosu prema posedniku. Zato je reforma u Dalmaciji imala izrazito antifeudalni karakter: trebalo je da razbije staru zavisnost i da zemlju približi onima koji su je stvarno obrađivali.

Brojke pokazuju razmere, ali i ograničenja reforme. U Dalmaciji je reformom obuhvaćeno oko 50.000 hektara, za približno 96.953 porodice. U Slavoniji oko 110.577 hektara, za oko 99.908 porodica. Zajedno, za hrvatske oblasti koje se u tim statistikama izdvajaju kao Dalmacija i Slavonija, to je oko 160.577 hektara i gotovo 200.000 porodica. To je značajno, ali ne znači da su svi dobili velike i ekonomski snažne posede. Naprotiv, prosečna površina po porodici često je bila mala. Reforma je imala ogroman simbolički i socijalni značaj, ali nije uvek stvarala stabilna i jaka gazdinstva.

U Sloveniji je obim reforme bio manji. U zbirnim statistikama pominje se oko 23.697 hektara i oko 19.987 porodica. Slovenački slučaj je bio drugačiji: slovenačko selo je već od 1848. imalo snažan sloj malih i srednjih seljačkih gazdinstava, ali su istovremeno postojali veliki posedi, posebno šume i veleposednički kompleksi, često u rukama nemačkih, mađarskih, italijanskih, aristokratskih i crkvenih vlasnika. Zato je u Sloveniji agrarna reforma imala manje značenje kao masovna podela oranica, a veće značenje kao nacionalno-političko pitanje: ko kontroliše zemlju, šume i velike posede u slovenačkom prostoru.

Važno je naglasiti da brojke nisu čisto etničke. Kada kažemo da je u Dalmaciji, Slavoniji ili Sloveniji podeljena određena količina zemlje, to ne znači automatski da su je dobili isključivo Hrvati ili isključivo Slovenci. Pravo na zemlju imali su državljani Kraljevine SHS. Hrvati, Srbi i Slovenci automatski su postali državljani nove države. U praksi je bilo i lokalnih korisnika i kolonista, uključujući ratne dobrovoljce i doseljenike iz drugih krajeva. Zato reformu ne treba prikazivati ni kao čisto hrvatsku, ni kao čisto slovenačku, ni kao čisto srpsku dobit. Ona je bila jugoslovenska agrarna preraspodela, ali sprovođena nejednako, često politički selektivno i uz nacionalne tenzije.

Posebno je važno pitanje Katoličke crkve. U Hrvatskoj je agrarna reforma pogodila i crkvene veleposede. Težište reforme u severozapadnoj Hrvatskoj bilo je upravo u likvidaciji plemićkih i crkvenih veleposeda. To znači da je nova jugoslovenska država za deo hrvatskog seljaštva mogla izgledati kao sila koja donosi zemlju i oslobađa od starih odnosa, dok je za deo crkvene i plemićke elite izgledala kao država koja joj oduzima istorijsku imovinu, društveni status i političku moć.

Tu se nalazi jedan od dubokih korena kasnijeg antijugoslovenskog raspoloženja dela hrvatske katoličke hijerarhije i katoličkog političkog kruga. Taj odnos se ne može svesti samo na nacionalno pitanje. Bio je to i imovinski, klasni, institucionalni i civilizacijski sukob. Jugoslavija je seljaku mogla značiti zemlju; crkveno-plemićkoj eliti mogla je značiti gubitak zemlje. Seljaku je donosila mogućnost da postane svoj na svome; starim elitama je rušila materijalnu osnovu njihovog društvenog položaja.

Ipak, ni tu ne treba praviti grubu simplifikaciju. Hrvatska Katolička crkva nije od prvog dana bila jedinstveno antijugoslovenska. Deo katoličkog episkopata i klera u početku je podržavao jugoslovensku ideju, očekujući oslobođenje od Austro-Ugarske, slovensku solidarnost i novi politički okvir. Međutim, vrlo brzo su se otvorili sukobi: centralizam, hrvatsko državno pitanje, odnos prema pravoslavlju, položaj Katoličke crkve u državi u kojoj više nije bila deo dominantnog habzburškog katoličkog poretka, nerešeni odnosi sa Vatikanom, konkordatska kriza i pitanje oduzete ili ugrožene crkvene imovine. Zato se kasnije udaljavanje dela hrvatske katoličke elite od Jugoslavije može razumeti i kao reakcija na gubitak ranijeg statusa.

U Sloveniji je odnos prema crkvenoj imovini u međuratnom periodu bio drugačiji. Crkvena zemlja jeste bila predmet rasprava i pravnih mogućnosti, ali nije došlo do istog nivoa stvarnog razlaštenja crkvenih veleposeda kao u Hrvatskoj. Veliki i sistematski udar na crkvenu imovinu u Sloveniji došao je tek posle Drugog svetskog rata, u komunističkoj agrarnoj reformi. To je važna razlika: međuratna Jugoslavija u Hrvatskoj jeste ozbiljnije zahvatila crkveno-plemićke posede, dok je u Sloveniji taj proces bio ograničeniji i nedovršeniji.

U celini, agrarna reforma monarhističke Jugoslavije obuhvatila je oko 1,9 miliona hektara i više od 600.000 porodica. Najveći deo odnosio se na Bosnu i Hercegovinu, gde je agrarno pitanje bilo najeksplozivnije zbog osmanskog nasleđa i odnosa između zemljoposednika i kmetova. Ali značajan deo reforme sproveden je i u hrvatskim i slovenačkim krajevima. Time je nova država pokušala da razbije stari veleposednički poredak i da izgradi socijalnu legitimnost na selu.

Najveća slabost reforme bila je to što nije bila dosledna, ravnomerna i ekonomski dovoljno promišljena. Mnoge porodice dobile su premalo zemlje. Stvarana su mala i često slaba gazdinstva. U nekim krajevima zemlja je davana politički podobnima, ratnim dobrovoljcima ili kolonistima. Veleposednici su često uspevali da sačuvaju deo imovine. Država je kasnila sa zakonima, menjala pravila i ostavljala pravnu nesigurnost. Zato je reforma bila istovremeno emancipatorska i konfliktna: socijalno opravdana, ali administrativno neuredna; istorijski nužna, ali politički zloupotrebljiva.

Uprkos svemu, istorijsko jezgro ostaje snažno. Agrarna reforma Kraljevine SHS bila je demontaža starog sveta. Ona je značila kraj ili bar ozbiljno slabljenje poretka u kome su zemlju kontrolisali begovi, age, grofovi, crkvene ustanove, veleposednici i imperijalne elite. Seljak, koji je vekovima bio zavisan, podređen ili pravno slabiji, postao je centralna figura novog društvenog projekta. Nova Jugoslavija nije uspela da taj proces dovede do stabilnog i pravednog poretka, ali jeste otvorila prostor u kome je seljak mogao da se vidi kao vlasnik, domaćin i politički subjekt.

Zato agrarnu reformu ne treba razumeti samo kao ekonomsku meru. Ona je bila socijalna revolucija odozgo. U Srbiji je sličan prelom već bio izveden u 19. veku, ukidanjem osmanskog spahijskog poretka i pretvaranjem seljaka u vlasnika zemlje. U Hrvatskoj i Sloveniji prvi veliki pravni prelom bio je 1848, ukidanjem kmetstva. Posle 1918, Kraljevina SHS je pokušala da dovrši ono što je ostalo nerešeno: da slomi preostale veleposedničke, crkvene, kolonatske i polufeudalne strukture.

U jednoj rečenici: agrarna reforma Kraljevine SHS nije savršeno rešila agrarno pitanje, ali je istorijski označila prelaz iz sveta podanika i veleposeda u svet seljaka-vlasnika. Za seljaka je to bila zemlja i sloboda; za deo crkveno-plemićke elite gubitak statusa i moći; za Jugoslaviju pokušaj da se nova država ukoreni u zemlji — doslovno, u zemlji koju je seljak obrađivao.

Edited yesterday at 06:511 day by Lord Protector

57 minutes ago, G. L. said:

Cini mi se da si ti poceo da udaras na foru "procitaj nesto, valjace ti". Zapravo: ne cini mi se, vec stoji to tako u tvom postu iznad. Nategnuta je ta tvoja milogorska prica do granice pucanja. Tu je problem. No dobro, svako ima pravo na misljenje.

Kad mi neko pomene "Milogorsko" dovoljno mi se legitimisao. Evo više nismo ni "Dukljani" jer tamo SPC pravi neke obrede kao kolijevci Srpstva đe je sve na latinskom. Pa smo "Milogorci".

Kada ostanemo bez argumenata krenemo da vrijeđamo. Solidan si za ispred dragstora na gajbicu.

18 minutes ago, Mel said:

Da, to je bas prebolesno. Pa cak i da je lagala iz oportunizma preko 90%, opet je bolesno da je ovo bio format izjavljivanja lojalnosti i kao neka pozitivna izjava. a sve im je bilo ovakvo od te retorike, jadno nesrecno i bolesno.

Nije bio format izjavljivanja lojalnosti, već naknadna pamet babe od tada 80+. Složićemo se, nije baš vrijeme izjavljivanja lojalnosti. Uz njenu opasku kakve su avetinje bile.

Na moj komentar da su sa takvim fanatizmom jedino napravit što su napravili, nevoljno se složila.

18 minutes ago, Mel said:

Naredjenja za "leva skretanja" je ipak izdavao i fajntjunirao i na kraju stop svirao Tito.

Eto da pretpostavim, njega je medjutim voljela ka oci rodjene ili vec tako nesto.

Kao sto sam vec rekla, posto je Djilas zglajznuo, ispalo je da je maltene WWII komandovao Djilas a ne Tito, sve je stone valja pripisano iskljucivo njemu sto je onako providno ko voda ali ne smeta minionima da ponavljaju.

Isto su sa nesrecnim Gorkicem godinama preterivali, joj zbog Gorkica ovo sjebo ono sjebo i tako godinama dok im Tito na jednom od sastanaka pred sam rat nije rekao ok, to je bilo davno, necemo vise njega da potezemo. Znaci bukvalno ni on car vise nije mogao da ih slusa minione.

Za izdavanje naređenja moguće, za Titovo fajntjunovanje nisam siguran. Fajntjunuje se na terenu.

Krenuli u revoluciju i viđeli da su se zajebali.

18 minutes ago, Mel said:

Ne, danas u Srbiji niko politicki neodgovarajuceg porekla ne moze da studira. Ili kod Kralja nekad, nije davao Bosnjacima, nemackoj manjini i komunistima da studiraju. Rekla bih dal se zezas ali znam da se ne zezas.

Da li neko neodgovarajućeg porijekla može da dobije državnu stipendiju. Jer su komunisti stipendirali. Ne zezam se. Jedno je studiranje drugo državna stipendija. Preci ovih kod kralja nisu mogli primirisat fakultetu. Iz materijalnih razloga. Kod komija sva đeca lagano.

Edited yesterday at 07:241 day by milfisland

56 minutes ago, Mel said:

A kako izgledaju oni sto su ih komunisti pobili, jel ima to ime prezime?

Ono sto je ovde interesantno je sto ti ovo sve vrlo dobro znas, ali kad ludaci izadju da sprovedu staljinizam i pokupe ucitelje lekare its koji su bukvalno civili kod kuce sedeli, to se onda zove vidju li ti rata bez zlocina. Kad ja kazem da su onda u CG svi zbrisali preko kod cetnika, kazes da je lazov ko mi je to pricao. Posle pises isto, uz dodatak Djilas je kriv.

Dakle to je taj problem o kome ja pricam, sublimovan, mnogo su neke osnovne vrednosti i dogovore drustva okrenui naopako.

Kolašin ti nije bio baš primjer. Jer je tamo bio zatvor đe su četnici pobili stotine ljudi.

Dosta je zavisilo i od jednog do drugog mjesta.

Recimo u selu jednog od mojih roditelja najbliži rođaci obije strane su jedni drugima htjeli oči iskopat.

U selu drugog roditelja, koje je bilo na mjestu koje je zbog položaja više puta išlo iz u ruke jednih i drugih, četničke familije su pokrivale partizanske i obratno. Čak i na kraju rata su sačuvali jedne druge i oni koji nisu "odstupil" i glavom ga platili na Zidani Most, no se predali sa zadrškom dok ne prođe prvo klanje, odležali su po par godina. Naučili živjet na granici 4 nahije i otomanske imperije . Ili što bi rekla nekad fanatična baba "Soj".

Jedini koji je ubijen u selo bio je jedan koji je na zbor pred podizanje ustanka izašao sa idejom "A da puštimo mi ovo da se bez nas oposli?". Našli ga nasmijanog ujutro na sto metara od kuće. A ustanak počeo.

Obrni, okreni, partizani su jedini koji su se tukli sa okupatorom. Ostali svi na okupatorski kazan i takulin i na okupatorsko oružje za borbu protiv partizana. Ovo bi bio neki eufemizam za ono "domaći izdajnici".

Koliko god bilo raznih ljudskih priča i vrlo razumnih i realnih razloga zašto je ko završio na nekoj od strana. I na kraju, ovi na pogrešnoj strani imali su poziv svoga kralja 1944. da se priključe partizanima.

Edited yesterday at 07:211 day by milfisland

10 hours ago, G. L. said:

Ne znam koga konkretno pitate, ali ako pitate mene - jesam.

očekivao sam neku reakciju. po meni to je realno prikazano vreme.

1 minute ago, đorđe geprat said:

očekivao sam neku reakciju. po meni to je realno prikazano vreme.

Ajde da pogledam kad ti potvrđuješ realnost prikaza tog perioda, jer si fini komad vremena proživio u istom.

jedno kako bi bilo da je bilo drukčije:

da nije bilo partizana, da posle WW2 jugoslaviju nisu okupirali sovjeti nego da se blagoslovom engleza u beograd vratio kralj petar sa sinom aleksandrom da vodi kraljevinu jugoslaviju?

Osip Broz

nijeti neki komentar. a mene zanima šta je moglo da bude drukčije posle rata i mržnje koju on donosi.

29 minutes ago, đorđe geprat said:

jedno kako bi bilo da je bilo drukčije:

da nije bilo partizana, da posle WW2 jugoslaviju nisu okupirali sovjeti nego da se blagoslovom engleza u beograd vratio kralj petar sa sinom aleksandrom da vodi kraljevinu jugoslaviju?

@Mel je imala očekivanja otprilke da bi uz takav rasplet bilo pobijeno 33 000 svakakovih Hrvata više, a 33 000 Srba domaćina manje

23 minutes ago, đorđe geprat said:

jedno kako bi bilo da je bilo drukčije:

da nije bilo partizana, da posle WW2 jugoslaviju nisu okupirali sovjeti nego da se blagoslovom engleza u beograd vratio kralj petar sa sinom aleksandrom da vodi kraljevinu jugoslaviju?

UUUUU, alternativna istorija je odličan žanr, to je dobra ideja (mislim ne za forum i ovu diskusiju, za ovo ovde ništa nije dobro - i to je odličan opis kako će nam i u RL biti na neodređeno).

Idemo, dao sam AI-u parametre, ideje, usmerio malo, pitao a šta par puta i zaokružio na nešto što bih mogao i sam da zamislim

Alternativna istorija Kraljevine Jugoslavije

Posleratni košmar i cena slobode (1945–1950)

Opstanak kraljevine zahtevao je zastrašujuću i krvavu cenu. Povratak kralja Petra II na tron u dvadeset drugoj godini života nije bio miran proces, već početak brutalnog obračuna sa komunistima i fašistima.

• Likvidacija komunista: Kraljevska jugoslovenska vojska i četničke frakcije sprovele su masovnu odmazdu. Procenjuje se da je ubijeno između 80.000 i 120.000 komunista, partizanskih komesara i njihovih simpatizera.

• Gerilski rat u šumama: Tito i preostali ekstremni partizani povukli su se u planine Bosne i Crne Gore. Ovaj krvavi petogodišnji kontragerilski rat odneo je još 50.000 do 70.000 života vojnika i civila, pre nego što je pokret potpuno ugušen uz pomoć zapadnog oružja.

• Uništenje Ustaša: Za fašistički ustaški režim nije bilo milosti. Kompletno vojno i političko rukovodstvo NDH (oko 60.000 ljudi) sistematski je pohvatano, izvedeno pred preke sudove i pogubljeno. Ante Pavelić je uhvaćen od strane saveznika i javno obešen u Beogradu.

• Slom Handžar divizije: Pripadnici SS Handžar divizije (oko 10.000 do 15.000 ljudi) surovo su likvidirani kao nacistički saradnici. Da bi se sprečio opšti ustanak muslimana u Bosni, kralj i britanske snage zaustavili su divljanje ekstremnih četničkih jedinica i stavili Bosnu pod direktnu vojnu upravu krune.

• Čišćenje Kosova: Albanska pobuna pokreta Balli Kombëtar slomljena je gvozdenom pesnicom, uz 10.000 do 20.000 albanskih žrtava. Kraljevina je obnovila predratnu politiku kolonizacije i proterala desetine hiljada nelojalnih Albanaca u Tursku i Albaniju, ostavljajući Kosovo pod strogim vojnim nadzorom.

Anglo-američka kontrola i politički kompromis (1946)

Da bi sprečili novi građanski rat i opravdali podršku pred Ujedinjenim nacijama, SAD i Velika Britanija su postavili stroge uslove kralju Petru II.

• Povratak Vladka Mačeka: Kralj je vlast morao da podeli sa umerenim hrvatskim političarima. Vladko Maček i Hrvatska seljačka stranka (HSS) ušli su u vladu, a predratni sporazum o Banovini Hrvatskoj je proširen. Jugoslavija je pravno definisana kao Konfederalna Kraljevina.

• Hrvatska domobranska vojska: Unutar Kraljevske jugoslovenske vojske formirane su autonomne hrvatske jedinice, koje su vodili oficiri odobreni od strane NATO saveza, kako bi se Hrvatima garantovala bezbednost od osvete srpskih jedinica.

• Legalizacija čistki: Britanske i američke trupe okupirale su Beograd, Zagreb, Split i Sarajevo. Oni su sprečavali divlje masakre na ulicama i pomogli u osnivanju Specijalnih kraljevskih sudova, pretvarajući čistke u formalne, zakonske procese.

• Politička kastracija krune: Krajem 1946. donet je novi ustav. Kralj Petar II izgubio je apsolutnu vlast i postao isključivo ceremonijalni vladar, po uzoru na britanskog kralja Džordža VI.

Zlatno doba: Balkanska "Zapadna Nemačka" (1950–1980)

Kao prva linija odbrane prema sovjetskom bloku (Mađarskoj, Rumuniji, Bugarskoj), Kraljevina Jugoslavija postaje miljenik Zapada i osnivač NATO pakta.

• Maršalov plan i ekonomsko čudo: Milijarde američkih dolara slile su se u zemlju. Vojvodina i Slavonija su modernizovane američkom mehanizacijom, pretvarajući zemlju u žitnicu Evrope. Slobodno tržište i privatna imovina ostali su netaknuti.

• Jadranska rivijera: Umesto šezdesetih i sedamdesetih, turistički bum na dalmatinskoj obali počeo je već 1952. godine. Američki i zapadnonemački kapital izgradili su luksuzne hotele u Splitu, Dubrovniku i Opatiji. Jadranska magistrala izgrađena je američkim novcem.

• Odrastanje prestolonaslednika Aleksandra: Rođen u Beogradu, princ Aleksandar odrastao je u stabilnoj i bogatoj zemlji. Govorio je tečno srpski, hrvatski i slovenački jezik od malih nogu. Kada je Petar II preminuo 1970. godine, na tron je stupio dvadesetpetogodišnji kralj Aleksandar II – moderan, zapadno obrazovan monarh koji je savršeno predstavljao zemlju u svetu.

Izazovi modernog doba (1989–2020)

Prošavši kroz filter stabilnosti i bogatstva, Kraljevina je spremno dočekala globalne makroekonomske promene.

• Pad Berlinskog zida (1989): Kraljevina Jugoslavija je 1989. godine bila najstabilnija ekonomija u regionu. Već 1995. godine ulazi u Evropsku uniju, postajući investiciona kapija za propale komunističke susede (Rumuniju i Bugarsku).

• Kompjuterska revolucija (1990-e): Slovenija i Hrvatska postale su "Balkanska Silicijumska dolina". Uz ogroman priliv EU kapitala, softverska i telekomunikaciona industrija doživele su procvat, a kralj Aleksandar II je lično sponzorisao digitalno opismenjavanje škola.

• Šok jeftine radne snage (2000-e): Sa rastom standarda i plata, teška industrija u Srbiji i Bosni počela je da gubi trku sa jeftinom radnom snagom. Fabrike su se selile u Ukrajinu i Moldaviju, što je dovelo do privremene nezaposlenosti radničke klase. Zemlja se uspešno transformisala u ekonomiju visokih tehnologija, finansija i luksuznog turizma.

• Kineska opasnost (2010-e): Kao čvrsta članica NATO-a i EU, Kraljevina Jugoslavija je pružila otpor kineskom ekonomskom prodiranju. Beograd je zabranio kineske investicije u kritičnu infrastrukturu i telekomunikacije, držeći se striktno zapadne geopolitičke linije.

Doba veštačke inteligencije i digitalne krune (2026)

Danas, u 2026. godini, Kraljevina Jugoslavija je jedna od najmodernijih država Evrope. Zbog starenja stanovništva, država je izvršila potpunu automatizaciju industrije i poljoprivrede kroz veštačku inteligenciju (AI). Uprava je potpuno digitalizovana, a ustavna monarhija služi kao stabilan, vekovni politički balast u brzom, tehnološkom svetu.

Bonus - Sportska supersila: Šampioni sveta

Najveći trijumf ove Jugoslavije leži u sportu. Bez političkih podela i ratova, talenat svih republika ostao je pod jednom zastavom, stvarajući neuništivu mašineriju.

• Košarkaški vladari planete: Nikola Jokić i Luka Dončić igraju zajedno u prvoj petorci, podržani Bogdanom Bogdanovićem, Nikolom Vučevićem i elitnim igračima iz beogradskih, zagrebačkih i ljubljanskih klubova. Ova Jugoslavija redovno osvaja zlatne medalje na Olimpijskim igrama i FIBA Svetskim prvenstvima, ostajući jedini pravi i ravnopravni rival Sjedinjenim Američkim Državama.

• Fudbalska elita: Spajanjem hrvatskih genija u veznom redu sa ubojitim srpskim napadačima i slovenačkim golmanima svetske klase, Jugoslavija je prekinula istorijsku "balkansku dramu". Sa stabilnom, bogatom domaćom Prvom kraljevskom ligom i vrhunskim akademijama, nacionalni tim (Plavi) osvojio je UEFA Evropsko prvenstvo i konstantno se nalazi među top 3 reprezentacije sveta na FIFA rang listi, redovno igrajući finala Svetskih prvenstava.

Edited yesterday at 08:541 day by Vapad

Da je pobedio Čang Kaj Šek (Draža) umesto Maoa (JBT) Jugoslavija bi bila slovenski Tajvan. AI nije puno pogrešio.

Edited yesterday at 09:051 day by Lord Protector

2 hours ago, milfisland said:

Kad mi neko pomene "Milogorsko" dovoljno mi se legitimisao. Evo više nismo ni "Dukljani" jer tamo SPC pravi neke obrede kao kolijevci Srpstva đe je sve na latinskom. Pa smo "Milogorci".

Kada ostanemo bez argumenata krenemo da vrijeđamo. Solidan si za ispred dragstora na gajbicu.

Narativ ti je milogorski. To se vidi. Ne znam sta je tu problematicno. Tebe citati je kao gledati RTCG cca 2012-16, sto sam redovno i praktikovao, btw. Za "dukljane" + SPC, kao novi projekat - e to ti ne znam, ali da nastupas lo stilo Novak Adzic/Darko Sukovic, to se dade primetiti.

1 hour ago, đorđe geprat said:

očekivao sam neku reakciju. po meni to je realno prikazano vreme.

Ako pricamo o ovom uratku u kome se radilo o sportu i muzici, sem malo baronisanja PP i nekoliko istorijski nategnutih konstrukcija - vsjo harašo.